Factuur schrijven als fotograaf – ook zonder ingeschreven bedrijf: het mag, maar drie dingen moet u daarna regelen

Ja, u mag een factuur schrijven, ook als u geen bedrijf hebt ingeschreven. Een factuur is geen overheidsformulier, maar een overzicht van wat u geleverd hebt en wat dat kost. Daar heeft niemand een vergunning, een opleiding of een meesterdiploma voor nodig. Iets anders is belangrijk: zodra u regelmatig fotografeert en daarmee geld wilt verdienen, moet u dat bij de Duitse belastingdienst melden – ongeacht hoe klein de bedragen zijn. Voor echt eenmalige klussen geldt een grens van 256 euro per jaar, waaronder er niets gebeurt. En één ding moet u meteen goed doen: zet geen btw op de factuur zolang u die niet verschuldigd bent. Anders moet u het bedrag toch aan de belastingdienst afdragen, hoewel u het nooit had mogen vragen.

Dit artikel informeert algemeen en vervangt geen juridisch of fiscaal advies. Twijfelt u over uw eigen situatie, vraag het dan aan uw belastingadviseur.

Inhoudsopgave

1. Mag ik zonder ingeschreven bedrijf überhaupt een factuur schrijven?
2. Eenmalig geld aangenomen of regelmatig? De 256-eurogrens
3. Bedrijf of vrij beroep – bij fotografen beslist de opdracht
4. De kamer van ambachten waar niemand aan denkt
5. Wat op de factuur moet – met voorbeeldfactuur
6. Btw: moet u of moet u niet?
7. Waarom sommige fotografen 7 procent rekenen – en waarom dat meestal onjuist is
8. Gebruiksrechten op de factuur: de zin die ruzie voorkomt
9. Künstlersozialkasse: plicht, kans of helemaal niet mogelijk?
10. Waarom uw zakelijke klant naar de kunstenaarsheffing vraagt
11. Ik heb al geld aangenomen zonder factuur – wat nu?
12. Bijzonder geval: bruidsfotografie
13. Als het groter wordt: de grenzen die u in de gaten houdt

Mag ik zonder ingeschreven bedrijf überhaupt een factuur schrijven?

Ja. Er is geen wet die het schrijven van een factuur koppelt aan een bedrijfsinschrijving. Wie een dienst heeft geleverd, mag daar geld voor vragen en opschrijven waarvoor.

De verwarring ontstaat zo: veel mensen denken dat de factuur het moment is waarop je "officieel" wordt. Dat klopt niet. Officieel wordt u op het moment dat u regelmatig met winstoogmerk gaat fotograferen. Of u daarvoor een factuur schrijft of het geld contant aanneemt, verandert daar niets aan. De factuur maakt niets erger – hij maakt de zaak alleen zichtbaar.

Toch zijn er twee punten waar het kan stroeven.

Uw zakelijke klant heeft de factuur nodig voor zijn boekhouding. Hij wil de uitgave aftrekken, en daarvoor moeten bepaalde gegevens erop staan. Ontbreken die, dan komt de factuur terug. Welke dat zijn, staat verderop.

U mag geen btw vermelden die u niet verschuldigd bent. Dat is de dure fout. Zet u "19 % btw" op de factuur terwijl u de kleineondernemersregeling gebruikt of helemaal niet als ondernemer bent aangemeld, dan bent u dat bedrag toch aan de belastingdienst verschuldigd. Zo staat het in § 14c UStG. Uw klant mag het op zijn beurt meestal niet aftrekken – u betaalt dus zonder dat iemand er iets aan heeft. Corrigeren kan, maar het is werk en pijnlijk richting de klant.

Eenmalig geld aangenomen of regelmatig? De 256-eurogrens

Hier ligt de vraag die echt beslist – niet die over de factuur.

Het incidentele geval. U hebt eenmalig de communie van de buurvrouw gefotografeerd en 150 euro gekregen. Dat is een eenmalige dienst. Voor zulke inkomsten geldt in § 22 nr. 3 EStG een grens: blijven ze in het kalenderjaar onder 256 euro, dan zijn ze niet belast met inkomstenbelasting.

Let op het woord grens. Het is geen vrijstelling waarbij alleen het meerdere telt, maar een drempel:

Eén euro meer en het hele bedrag telt. Van de inkomsten mag u wel de kosten aftrekken die ervoor zijn gemaakt – bijvoorbeeld de reis of verbruiksmateriaal.

Het regelmatige geval. U fotografeert meerdere keren per jaar tegen betaling, maakt er reclame voor of hebt een Instagrampagina waar aanvragen via binnenkomen. Dan is het geen incidentele dienst meer, maar zelfstandig werk. De 256 euro gelden dan niet. U bent belastingplichtig vanaf de eerste euro winst en u moet de activiteit bij de belastingdienst aanmelden.

De grens tussen beide is geen getal maar een totaalbeeld: herhaalt u het? Wilt u er geld mee verdienen? Treedt u naar buiten? Drie keer "ja" betekent in de regel: zelfstandig.

En als ik voortdurend verlies maak? Dan kan de belastingdienst de activiteit als liefhebberij aanmerken – als een dure hobby. Dat klinkt makkelijk, maar dat is het niet: verliezen worden dan niet erkend, u kunt dus ook niets aftrekken. Wie serieus wil fotograferen, is beter af met aanmelden.

Hoe de aanmelding als nevenactiviteit verloopt, staat uitgebreid in Parttime zelfstandig worden.

Bedrijf of vrij beroep – bij fotografen beslist de opdracht

Nu komt het punt waarop fotografie een bijzonder geval is. De meeste zelfstandigen zijn het een of het ander. Fotografen kunnen beide zijn – afhankelijk van wat ze fotograferen.

Vrij beroep is volgens § 18 lid 1 nr. 1 EStG onder meer de "artistieke" activiteit. In hetzelfde lid staat bovendien een beroepsaanduiding die velen over het hoofd zien: Bildberichterstatter, oftewel fotojournalist. Wie reportagematig voor pers en media fotografeert, valt dus uitdrukkelijk onder de vrije beroepen.

Bedrijfsmatig is de opdrachtfotografie waarbij het gaat om technisch verzorgde beelden volgens klantspecificatie: pasfoto's, sollicitatiefoto's, productfoto's voor een webshop, vastgoedopnamen, meestal ook de klassieke bruids- en familiefotografie.

Wat dat praktisch betekent:

Twee waarschuwingen. Ten eerste beslist de belastingdienst, niet u. U vult uw inschatting in de vragenlijst in en de dienst toetst die. Bij fotografen kijkt men daarbij scherp toe, want "artistiek" is een eng begrip: bedoeld is een eigen scheppende prestatie met vormgevingsruimte, niet een technisch goede foto.

Ten tweede zijn er mengvormen. Wie in de zomer bruiloften fotografeert en in de winter exposities vult, heeft mogelijk twee activiteiten naast elkaar die apart moeten worden vastgelegd. Dat is het moment waarop een gesprek met een belastingadviseur loont.

Het principiële onderscheid legt Freiberufler of Gewerbe? Het verschil uit. Hoe de bedrijfsaanmelding en de vragenlijst verlopen, staat in Bedrijf aanmelden en fiscale registratie.

De kamer van ambachten waar niemand aan denkt

Dit ziet bijna elke gids over het hoofd: fotograaf is een ambacht. In de Duitse Handwerksordnung staat het beroep in bijlage B afdeling 1 onder nummer 38.

Bijlage B afdeling 1 heet "vergunningvrije ambachten". Dat is de goede helft van het nieuws: u hebt geen meesterdiploma en geen opleiding nodig om zelfstandig te beginnen. Tot 2004 was dat anders – vandaar de hardnekkige misvatting dat u meesterfotograaf zou moeten zijn.

De andere helft: § 18 HwO eist dat u de start van het bedrijf onverwijld meldt bij de kamer van ambachten in wiens district uw bedrijf ligt. Het einde eveneens. In de praktijk verneemt de kamer uw bedrijfsaanmelding toch en meldt zich zelf – prettiger is het om vooraf actief te worden.

Met het lidmaatschap komt een kamerbijdrage. Hoe hoog die is, bepaalt elke kamer zelf; voor kleine opbrengsten en in de eerste jaren zijn er meestal kortingen of vrijstellingen. Vraag dat rechtstreeks bij uw kamer na – de bedragen verschillen regionaal aanzienlijk.

Wie het niet betreft: wie vrij-artistiek werkt, drijft geen ambacht en is ook geen lid van de kamer.

Wat op de factuur moet – met voorbeeldfactuur

De verplichte gegevens staan in § 14 lid 4 UStG. Ze gelden ook voor kleine ondernemers, met één uitzondering: het tarief en het belastingbedrag vervallen, daarvoor komt een verwijzing naar de vrijstelling in de plaats.

Dit moet erop:

• uw volledige naam en adres
• naam en adres van de klant
• uw belastingnummer of btw-identificatienummer
• de factuurdatum
• een doorlopend factuurnummer dat maar één keer wordt uitgegeven
• hoeveelheid en omschrijving van wat u geleverd hebt
• het tijdstip van de prestatie (bij een shoot: de datum of de maand)
• het bedrag, uitgesplitst naar tarieven
• het tarief en het belastingbedrag – of de verwijzing naar de vrijstelling

Over het factuurnummer: het moet doorlopend en uniek zijn, meer eist de wet niet. Voor uw eerste eigen factuur volstaat een schema als 2026-001, daarna 2026-002. U mag geen nummer dubbel gebruiken en er geen overslaan om het later in te voegen. Begin bewust niet met 1 – een factuur met nummer 1 vertelt elke klant dat hij uw eerste is.

Zo ziet een factuur van een kleine ondernemer eruit:

Jana Berger · Lindenweg 4 · 30161 Hannover
Belastingnummer 12/345/67890

Factuur nr. 2026-001
Factuurdatum: 12-06-2026

Aan: Möbelhaus Kranz GmbH, Steinstraße 8, 30159 Hannover

Pos. 1  Fotoshoot winkelpand op 05-06-2026,
        hele dag, incl. beeldselectie en bewerking
        1 vast bedrag                            850,00 EUR

Pos. 2  Eenvoudig gebruiksrecht op 20 beelden,
        onbeperkt in tijd en gebied,
        voor website en social media van de opdrachtgever
        1 vast bedrag                            250,00 EUR

Totaalbedrag                                   1.100,00 EUR

Op grond van § 19 UStG wordt geen btw berekend.

Te voldoen vóór 26-06-2026 op rekening
DE00 0000 0000 0000 0000 00

Waarom de gebruiksrechten hier een eigen regel krijgen, leggen de volgende twee delen uit.

En als ik nog helemaal geen belastingnummer heb? Dat is bij de allereerste factuur het normale geval. Het belastingnummer is een verplicht gegeven, maar u hebt het pas als de belastingdienst uw registratievragenlijst heeft verwerkt. Twee wegen uit de klem: u dient de vragenlijst in en wacht met de factuur tot het nummer er is – via ELSTER gaat dat vaak in een paar dagen. Of u schrijft de factuur meteen en levert het nummer na zodra u het hebt. Voor particuliere klanten maakt dat niets uit. Een zakelijke klant heeft de volledige factuur echter nodig voor zijn btw-aftrek – meld het hem kort, dan wacht hij meestal. Uw persoonlijke Steueridentifikationsnummer, het elfcijferige nummer van het Bundeszentralamt, hoort niet op de factuur.

Bij kleine bedragen wordt het eenvoudiger: tot 250 euro bruto volstaat de kleine factuur met minder gegevens – de details staan in Kleine factuur tot 250 euro. En moet u een factuur na verzending wijzigen: dat gaat niet door overschrijven, maar alleen via een storno- of correctiefactuur, zie Factuur corrigeren.

Btw: moet u of moet u niet?

In het begin geldt bijna altijd de kleineondernemersregeling van § 19 UStG. Die werkt als uw totale omzet

• in het voorgaande kalenderjaar niet boven 25.000 euro is uitgekomen en
• in het lopende kalenderjaar niet boven 100.000 euro uitkomt.

Eerst één woord, omdat het hier steeds misgaat: omzet is geen winst. Omzet is alles wat binnenkomt – de som van alle facturen, zonder aftrek van uw kosten. Hebt u 26.000 euro ontvangen en 14.000 euro uitgegeven aan apparatuur, studio en reizen, dan bedraagt uw omzet 26.000 euro en uw winst 12.000 euro. Voor de kleineondernemersgrens telt het grootste getal.

Sinds 2025 zijn deze omzetten uitdrukkelijk vrijgesteld – vroeger heette het dat de belasting "niet wordt geheven". In de praktijk betekent het hetzelfde: u zet geen btw op de factuur en u draagt er geen af. Daar staat tegenover dat u ook geen voorbelasting terugkrijgt. Voorbelasting is de btw die in uw eigen inkopen zit: btw-plichtigen halen dat deel terug bij de belastingdienst, kleine ondernemers niet. Bij een nieuwe camera van 3.000 euro is dat ongeveer 480 euro die u niet terugkrijgt. Wie fors investeert, rekent daarom na of vrijwillig afzien van de regeling gunstiger is.

Op de factuur hoort dan een verwijzing als: „Op grond van § 19 UStG wordt geen btw berekend." Een bepaalde formulering schrijft de wet niet voor, maar de reden moet herkenbaar zijn.

Wat gebeurt er als ik halverwege het jaar boven 100.000 euro kom? Dan eindigt de kleineondernemersregeling meteen. Vanaf de omzet waarmee u de grens doorbreekt, geldt de normale heffing – niet pas vanaf het volgende jaar. Dat is de grens die u in de gaten moet houden als er een grote opdracht aankomt.

Al het overige over de kleineondernemersfactuur staat in Factuur zonder btw schrijven.

Waarom sommige fotografen 7 procent rekenen – en waarom dat meestal onjuist is

Bent u btw-plichtig, dan stuit u vroeg of laat op collega's die 7 in plaats van 19 procent rekenen. De achtergrond is echt, de toepassing meestal niet.

De regel: § 12 lid 2 nr. 7 letter c UStG verlaagt het tarief naar 7 procent voor "het verlenen, overdragen en uitoefenen van rechten die voortvloeien uit de auteurswet". Foto's zijn auteursrechtelijk beschermd. Dus, zo luidt de conclusie, geldt voor fotoopdrachten het verlaagde tarief.

Het addertje: het verlaagde tarief geldt alleen als de overdracht van de rechten het hoofdbestanddeel van uw prestatie is. En dat is zij bij een fotoopdracht in de regel niet.

De Finanzgericht Münster heeft dat op 25-02-2021 voor een fotostudio beslist (zaaknr. 5 K 268/20 U,AO). De studio had op business- en sollicitatiefoto's met commercieel gebruiksdoel 7 procent gerekend. De rechter zag daarin één prestatie bestaande uit studio, fotografenwerk, beeldbewerking en levering van de bestanden. Het zwaartepunt ligt – ongeacht of de klant de beelden privé of zakelijk gebruikt – in het maken van de foto's. Aan de rechtenoverdracht komt daarnaast slechts ondergeschikte betekenis toe. Eén punt in de motivering is voor de praktijk bijzonder belangrijk: de studio had voor de gebruiksrechten geen eigen vergoeding gevraagd.

Wat volgt daaruit voor u?

• Het normale geval is 19 procent. Wie een shoot verkoopt en de beelden meelevert, verkoopt een fotografische prestatie, geen licentie.
• Anders ligt het als de rechten daadwerkelijk de prestatie zijn. U verkoopt een uitgeverij een bestaand archiefbeeld voor een boek, of een bureau licenseert een bestaande opname. Daar staat het gebruik centraal, niet het fotograferen.
• Komt beide samen, scheid het dan netjes. Leg schriftelijk vast welke gebruiksrechten worden verleend en vermeld ze op de factuur als aparte regel met eigen prijs – zoals in de voorbeeldfactuur hierboven.

De scheiding op de factuur is de voorwaarde om een splitsing überhaupt te overwegen. Ze is echter geen garantie: of in het concrete geval 7 procent geldt, beoordeelt de belastingdienst aan de hand van wat u werkelijk hebt afgesproken en geleverd. Deze vraag is een van de meest voorkomende geschilpunten tussen fotografen en belastingdiensten – bespreek haar met uw belastingadviseur voordat u het verlaagde tarief toepast. Wie het ten onrechte rekent, betaalt het verschil later na.

Gebruikt u de kleineondernemersregeling, dan raakt dit alles u nog niet. Dan staat er op uw factuur toch geen tarief.

Gebruiksrechten op de factuur: de zin die ruzie voorkomt

Los van de belasting is er een tweede, veel praktischer reden om de rechten op de factuur te zetten.

Het auteursrecht op uw beelden blijft altijd bij u. Het is niet overdraagbaar – u bent en blijft de maker (§ 7 UrhG). Wat u de klant geeft, zijn gebruiksrechten (§ 31 UrhG). En die kunt u toesnijden: naar periode, naar gebied, naar gebruiksvorm.

Twee vormen moet u uit elkaar houden:

• Eenvoudig gebruiksrecht: de klant mag de beelden gebruiken. U mag ze eveneens gebruiken en ook aan anderen toestaan.
• Exclusief gebruiksrecht: alleen de klant mag. U zelf dan niet meer – ook niet voor uw eigen website, als u zich dat niet uitdrukkelijk hebt voorbehouden.

Staat er niets op de factuur, dan ontstaat het typische conflict een jaar later: de klant gebruikt de foto's opeens voor een advertentiecampagne, u bent van mening dat alleen de website betaald was. Wie dan wat mag, moet uit de opdracht worden afgeleid – en dat is moeizaam.

Eén zin op de factuur volstaat:

Eenvoudig gebruiksrecht op de 20 geleverde beelden, onbeperkt in tijd en gebied, voor de eigen website en de socialmediakanalen van de opdrachtgever. Doorgifte aan derden en gebruik in betaalde reclame zijn niet inbegrepen.

Wie korter wil, noemt ten minste: wie, hoe lang, waar, waarvoor. Houd er rekening mee dat een factuur alleen nog geen overeenkomst is – bij grotere opdrachten hoort deze regeling ook in de offerte of de opdrachtbevestiging die de klant vooraf bevestigt.

Künstlersozialkasse: plicht, kans of helemaal niet mogelijk?

De Künstlersozialkasse (KSK) is geen eigen ziektekostenverzekeraar, maar een instantie die zelfstandige kunstenaars en publicisten toegang geeft tot de wettelijke sociale verzekering – tegen voorwaarden die lijken op die van werknemers. Verzekerden betalen slechts ongeveer de helft van de premies zelf; de rest komt uit een heffing bij opdrachtgevers en een rijksbijdrage. Voor zelfstandigen met kleine inkomens is dat een aanzienlijk verschil.

Wie erin komt, staat in § 1 KSVG. Twee voorwaarden tellen:

• U oefent de artistieke of publicistische activiteit beroepsmatig en niet slechts tijdelijk uit.
• U hebt daarbij hoogstens één werknemer in dienst (leerlingen en minijobbers tellen niet mee).

Daarbij komt een ondergrens uit § 3 KSVG: wie in het kalenderjaar uit deze activiteit een arbeidsinkomen van hoogstens 3.900 euro haalt, is verzekeringsvrij – blijft dus buiten. Voor starters geldt dat niet: in de eerste drie jaar na aanvang van de activiteit werkt de ondergrens niet. En wie er later een keer onder zakt, vliegt er niet meteen uit – pas als dat meer dan twee keer binnen zes jaar gebeurt.

Voor fotografen is de beslissende horde een andere: de KSK toetst of uw werk artistiek of publicistisch is. Fotojournalistiek, vrije artistieke fotografie en vormgevende reclamefotografie worden regelmatig erkend. Pure opdrachtfotografie zonder eigen vormgevingsruimte – pasfoto's, productopnamen volgens voorschrift – eerder niet. Dat is dezelfde scheidslijn als bij de belastingdienst, maar ze wordt apart beoordeeld: een erkenning door de KSK bindt de belastingdienst niet, en omgekeerd evenmin.

Een aanvraag loont toch als u hoofdberoepelijk fotografeert. De KSK stelt daar een vragenlijst voor beschikbaar.

Waarom uw zakelijke klant naar de kunstenaarsheffing vraagt

Deze vraag verrast velen bij de eerste zakelijke opdracht. Ze heeft niets met u persoonlijk te maken.

Bedrijven die regelmatig opdrachten aan zelfstandige kunstenaars of publicisten geven, moeten over de betaalde honoraria een heffing aan de Künstlersozialkasse afdragen – de Künstlersozialabgabe. Die valt bij de opdrachtgever, niet bij u, en ze valt ook als u zelf helemaal niet bij de KSK verzekerd bent. Het percentage wordt jaarlijks vastgesteld; het geldende tarief publiceert de KSK.

Voor u betekent dat drieërlei: u hoeft er niets voor af te dragen. U kunt de vraag rustig beantwoorden. En u weet dan dat deze heffing voor uw klant een extra kostenpost is – dat verklaart waarom sommige opdrachtgevers bij fotohonoraria scherper kijken dan bij andere facturen.

Ik heb al geld aangenomen zonder factuur – wat nu?

Dit is het meest voorkomende geval, en het is zelden zo dramatisch als het voelt.

Beslissend is of de inkomsten überhaupt belast waren. Twee eenmalige shoots voor samen 200 euro vallen onder de 256-eurogrens – dan is er niets te doen. Was het meer, of hebt u regelmatig gefotografeerd, dan horen de inkomsten in uw belastingaangifte.

Een weg die in de praktijk werkt:

1. Op een rij zetten wat er was. Alle inkomsten van het jaar opsommen, met datum, klant en bedrag. Bankafschriften en het PayPal-overzicht helpen daarbij. Evenzo de uitgaven – camera-uitrusting, reizen en software verlagen de winst.
2. Aanmelding inhalen. De fiscale registratievragenlijst wordt via ELSTER ingevuld; daarin geeft u aan sinds wanneer u actief bent. Een datum in het verleden is daar uitdrukkelijk voor bedoeld. Hoe u aan het belastingnummer komt, staat in Duits belastingnummer aanvragen via ELSTER.
3. In de belastingaangifte opnemen. Voor het lopende jaar volstaat dat meestal. Is het jaar al ingediend, dan wordt het een correctie – en uiterlijk hier is een belastingadviseur zinvol, zodat de correctie formeel juist verloopt.
4. Facturen met terugwerkende kracht schrijven? Voor het verleden hoeft dat niet, zolang uw klanten particulieren waren. Een zakelijke klant die de uitgave nog wil boeken, krijgt de factuur na; hij wordt gedateerd op de prestatiedatum, niet op vandaag.

Belangrijk is alleen dat u niet wacht tot het probleem zichzelf oplost. Het wordt met elk jaar groter.

Bijzonder geval: bruidsfotografie

Bruiloften zijn voor velen de instap – en het gebied met de meeste vragen over de factuur.

Tarief. Volgens de lijn van het Finanzgericht Münster pleit bij een bruiloftsopdracht alles voor 19 procent, zodra u btw-plichtig bent. De prestatie is het begeleiden en fotograferen van de dag, niet de licentie.

Aanbetaling. Bij afspraken die een jaar vooruit liggen, is een aanbetaling gebruikelijk. Reken die af via een termijnfactuur en trek haar in de eindafrekening weer af – anders betaalt u de btw per saldo dubbel. Hoe dat netjes verloopt, staat in Termijnfactuur schrijven.

Annuleringsvergoeding. Wat gebeurt er als het paar vier weken vooraf afzegt? Regel dat vooraf schriftelijk. Een pure annuleringsvergoeding zonder tegenprestatie wordt btw-technisch anders behandeld dan een prestatie – ook hier loont een korte navraag bij de belastingadviseur voordat u de eerste zo'n factuur stuurt.

Gebruiksrechten. Bruidsparen willen de beelden tegenwoordig vanzelfsprekend op Instagram zetten, en de ouders willen afdrukken. Schrijf erin wat is toegestaan – het beste inclusief de vraag of u de beelden voor uw portfolio mag gebruiken. Zonder die toestemming mag u dat namelijk niet, want afgebeelde personen hebben een eigen recht op hun beeltenis.

Als het groter wordt: de grenzen die u in de gaten houdt

Drie getallen bepalen wanneer een nevenactiviteit een bedrijf met meer plichten wordt:

Daarbij komt de boekhoudplicht: pas vanaf 800.000 euro omzet of 80.000 euro winst per jaar eist § 141 AO een dubbele boekhouding met balans – en ook dan pas als de belastingdienst u daartoe oproept. Tot dan volstaat de kasstelsel-winstberekening, waarbij u inkomsten en uitgaven tegenover elkaar zet. Hoe die werkt, staat in Belastingaangifte als zelfstandige zelf doen.

Voor de facturen zelf hebt u in het begin weinig nodig: een doorlopende nummerreeks, de verplichte gegevens en een archief waarin u de facturen acht jaar terugvindt. Die termijn geldt sinds 01-01-2025 en staat in § 14b lid 1 UStG – veel gidsen noemen nog tien jaar. Voor andere stukken zoals jaarrekeningen en boekingsbescheiden blijft het echter bij tien jaar volgens § 147 lid 3 AO, daarom is één gezamenlijk archief voor tien jaar de eenvoudiger weg. Wie dat met een programma doet, bespaart zich vooral het nadenken over de nummerreeks en de kleineondernemersvermelding – in Easy Invoice is het tarief per regel in te stellen, zodat shoot en gebruiksrechten gescheiden op één factuur kunnen staan. Een spreadsheet volstaat ook, zolang u geen nummer dubbel gebruikt.

Onthoudt u maar één punt: schrijf de factuur, maar zet er geen btw op voordat u weet dat u die verschuldigd bent. Al het andere laat zich later ordenen – deze fout kost meteen geld.

Bronnen: § 14 UStG · § 14c UStG · § 12 UStG · § 19 UStG · § 18 EStG · § 22 EStG · § 141 AO · § 11 GewStG · § 18 HwO · Bijlage B HwO · § 7 UrhG · § 31 UrhG · § 1 KSVG · § 3 KSVG · Künstlersozialkasse · Finanzgericht Münster, uitspraak van 25-02-2021, zaaknr. 5 K 268/20 U,AO